Sprostowanie i uzupełnienie wyroku- przepisy k.p.c.

Kwestia sprostowania i uzupełnienia wyroku w treści k.p.c. została uregulowana przez ustawodawcę w oddziale 4, art. 350-353 k.p.c.

W pierwszej kolejności wskazań należy, że tematyka sprostowania wyroku została opisana w treści art. 350 k.p.c. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Jeśli sprostowanie zostanie dokonane- umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku o tym fakcie, a na żądanie stron także na udzielonych im wypisach. Dalsze odpisy i wypisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.

Jeżeli sprawa toczy się przed sądem drugiej instancji, sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji.

Treść art. 350 (1) k.p.c. stanowi, iż: ,, Niedopuszczalny jest wniosek o sprostowanie wyroku złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu. Za wniosek złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu uważa się drugi i dalszy wniosek złożony przez tę samą stronę co do tego samego wyroku, chyba że okoliczności sprawy wykluczają tę ocenę”.

Wniosek, o sprostowanie wyroku złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego złożeniem. O pozostawieniu wniosku i pism związanych z jego złożeniem zawiadamia się stronę wnoszącą tylko raz – przy złożeniu pierwszego pisma. Natomiast kwestia orzeczenia uzupełniającego wyrok została opisana w treści art. 351 k.p.c.

Strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w postaci wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów lub natychmiastowej wykonalności. W polskim ustawodawstwie stosuje się zasadę zgodnie z którą Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W treści art. 353 k.p.c. poruszono kwestię wniosku o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku a wpływu tych czynności na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Złożenie któregokolwiek z w/w wniosków nie wpływa na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.